Λέγομαι Μαρία Π. Ήταν το 2000 όταν έμαθα ότι πάσχω από βρογχεκτασία. Είναι μια αρκετά σοβαρή πνευμονική ασθένεια. Με το πιο μικρό κρύωμα έκανα λοιμώξεις, πυρετό και χρειαζόμουν απαραιτήτως αντιβίωση. Είχα συχνές αιμοπτύσεις και λοιμώξεις κι έπαιρνα κορτιζόνη και σε μορφή σπρέι και με το μηχάνημα τον νεφελοποιητή. Τις δυο τελευταίες χρονιές το χειμώνα ήμουν συνεχώς άρρωστη. Κάθε μήνα, κάθε δυο μήνες ήμουν με αντιβίωση και έφθανα στο σημείο να φοβάμαι να βγω μήπως και πάρω κάποιο μικρόβιο. Δεν πήγαινα θέατρο, σινεμά. ‘Όταν πήγαινα ταξίδι έπαιρνα και τον νεφελοποιητή μαζί μου. Δεν μπορούσα καθόλου να αναπνεύσω, μόλις γελούσα με έπιανε βήχας με φλέματα και δεν μπορούσα να ολοκληρώσω μια φράση γιατί κοβόταν η αναπνοή μου. Είχα απελπιστεί. Σκεπτόμουν αν έτσι θα ήταν η ζωή μου. Μόνο το καλοκαίρι ήταν κάπως καλύτερα, όχι όμως θεαματικά.

Με την Εύη Δημητριάδου γνωριστήκαμε πριν 4 χρόνια. Κάποια στιγμή μου είπε ότι σπουδάζει θεραπευτική γιόγκα. Τη ρώτησα αν θα μπορούσε να με βοηθήσει στο πρόβλημα μου και μου απάντησε ότι ασφαλώς και μπορούσε. Ήξερα ότι το εννοούσε γιατί είναι πολύ υπεύθυνο άτομο. Ήμουν η πρώτη της μαθήτρια. Όταν μου είπε ότι φέτος δεν θα αρρωστήσεις κούνησα το κεφάλι μου με αμφιβολία. Το πρώτο μάθημα ήταν πολύ δύσκολο για εμένα γιατί δεν είχα καθόλου αναπνοή, έβηχα συνεχώς και έβγαζα φλέματα. Όμως αμέσως αισθάνθηκα καλύτερα. Πηγαίνω μια φορά την εβδομάδα, αλλά καθημερινά κάνω την προσωπική μου πρακτική σπίτι μου. Η Εύη μου έδωσε τρία προγράμματα, ένα μικρό ένα μεσαίο και ένα μεγάλο και εγώ κανονίζω πιο από τα τρία θα κάνω ανάλογα πως αισθάνομαι και πόσο χρόνο έχω. Άρχισα να μιλάω όπως παλιά, κανονικά χωρίς να κόβεται η αναπνοή μου. Μιλάω ατελείωτα χωρίς να κουράζομαι. Άρχισα να περπατάω πάλι πολύ όπως παλιά χωρίς πρόβλημα. Άρχισα πάλι να ζω όπως παλιά. Πέταξα το μηχάνημα και τα σπρέι τα κάνω πολύ σπάνια.

Της χρωστάω την καινούργια μου ζωή.

Pin It on Pinterest

Share This